Magdalena Abakanowicz (Falenty koło Warszawy 1930) – rzeźbiarka polska, jedna z najbardziej znanych na świecie polskich artystek. Studiowała w Gdańsku (1949 – 1950) i w Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1950 – 1954). W latach 1965 – 1990 była pedagogiem w PWSSP w Poznaniu, choć gościnnie wykładała także w Los Angeles, Berkeley, Bostonie, Nowym Jorku, San Diego, Sydney i Tokio.
Pierwszym, ważnym dokonaniem Abakanowicz stały się tkaniny przestrzenne – monumentalne i masywne formy rzeźbiarskie, które od jej nazwiska zyskały miano abakanów. Artystka wykorzystywała w nich podatność materiału (włókno roślinne, sznury, jedwabie, włosie końskie), dającego się kształtować w przytłaczające formy o organicznej proweniencji.
W drugiej połowie lat 70 artystka koncentrowała się na kształcie ludzkiego ciała, wykonując odindywidualizowane figury ludzi (głowy, plecy, sylwetki ) osamotnionych, niczyich, zagubionych w tłumie.
W 1987 Abakanowicz rozpoczęła pracę nad Grami wojennymi – wielkimi leżącymi formami przypominającymi pociski, konstruowanymi z drewna i żelaza, ukazującymi ambiwalentny stosunek człowieka do cywilizacji, kultury i historii.
W 1991 roku artystka przygotowała śmiałą, niezrealizowaną koncepcję architektury arborealnej (ściśle związanej z naturą), projektowaną jako przedłużenie osi La Defense w Paryżu.
Magdalena Abakanowicz jest jedną z najbardziej utytułowanych polskich artystek, laureatką wielu nagród, wyróżnień i doktoratów honorowych.